ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ήταν ένα μικρό αγόρι που γύρισε απ’ το σχολείο μ’ ένα καλό κρυολόγημα. Τα πόδια του ήταν μούσκεμα, αν και κανείς δεν κατάλαβε πώς κατάφερε να τα βρέξει μια τόσο στεγνή ημέρα. Η μητέρα του το ξέντυσε, το έβαλε στο κρεβάτι κι έφερε την τσαγιέρα για να του φτιάξει ένα τσάι κουφοξυλιάς. Εκείνη ακριβώς την ώρα, ήρθε ο εύθυμος γέρος άντρας που ζούσε ολομόναχος στη σοφίτα. Δεν είχε δική του οικογένεια, αγαπούσε όμως πολύ τα παιδιά, και πάντα είχε ένα διασκεδαστικό παραμύθι να τους πει, από τα τόσα πολλά που ήξερε.
« Πιες το τσάι σου τώρα,» είπε η μητέρα του αγοριού, «κι ύστερα, ποιος ξέρει, μπορεί ν’ ακούσεις και ένα παραμύθι.»
« Αν είχα κάποιο καινούργιο να πω,» είπε ο γέρος. « Πώς όμως βράχηκαν τα πόδια του παιδιού;»
« Ποιος ξέρει;» απάντησε η μητέρα.
