Το άσπρο καβουράκι

της Ισμήνης Παφίτη
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΚΑΙΡΟ, εφτά πορτοκαλιά καβουράκια μαζεύτηκαν στη χρυσή ακρογιαλιά, για να παίξουν το γνωστό, σε όλη την Καβουροπολιτεία, παιχνίδι του ∆αγκανόσφαιρου…
Το «∆αγκανόσφαιρο» είναι ένα παιχνίδι, όπου τα καβουράκια χωρίζονται σε δύο ομάδες και βγάζουν από μία τρύπα στην αμμουδιά. Μετά προσπαθεί η μία ομάδα να βάλει έναν βόλο από βρεγμένη άμμο, στην τρύπα της αντίπαλης ομάδας. Όταν τα
καταφέρουν, φωνάζουν «ΒΟΟΟΟΛ!» και χτυπούν δυνατά τις δαγκάνες τους.

Η μάγισσα Τεριδονούλα

της Βασιλικής Μπαντρα
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα πολύ ξεχωριστό κοριτσάκι που το φώναζαν Κική!                          
Η Κική ξεχώριζε ανάμεσα στα άλλα παιδάκια για το χαμόγελο της! Τα δοντάκια της ήταν τόσο λευκά και όμορφα που όλοι την θαύμαζαν και αυτή περήφανη δεν σταματούσε να χαμογελάει!!!          
Η μικρή μας όμως είχε και μια μεγάλη αδυναμία στα γλυκά! Έτσι κάθε μέρα μετά το σχολειό, στο δρόμο για το σπίτι αγόραζε γλυφιτζούρια, καραμέλες, σοκολάτες και ό,τι λιχουδιά έβρισκε μπροστά της!  

Η παραβολή του τρελλοκομείου

του Βασίλη Παπαδόπουλου

ΚΑΠΟΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ της Ευρώπης, ζούσε ένα ξεχωριστό παιδί το οποίο μεγάλωνε με έναν πολύ σκληρό πατέρα. Το κακομεταχειριζόταν, το έβριζε και το χτυπούσε, πολλές φορές χωρίς κανένα λόγο. Μεγάλωνε δύσκολα το παιδί, με πολλά απωθημένα.

Όπως ήταν φυσικό, το παιδί ήθελε να φύγει από το σπίτι του. Την χάρη, του την έκανε μια μέρα ο ίδιος ο πατέρας, όταν πάνω σε έναν καυγά, τον έδιωξε κλοτσηδόν από το σπίτι ουρλιάζοντας: 

“Nα μην ξαναπατήσεις το πόδι σου εδώ! Άχρηστε!”. 

Έτσι κι έγινε. Το παιδί έζησε μόνο του στους δρόμους περίπου δέκα χρόνια, κλέβοντας κι εξαπατώντας κόσμο στην προσπάθειά του να επιβιώσει. Έφτασε κάποτε τα δεκαοχτώ, και κατόρθωσε έως τότε να μαζέψει πολλά χρήματα από τις παρανομίες του.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία έβδομη

Τι συνέβη στο παλάτι της Βασίλισσας του Χιονιού, και τι έγινε μετά. 

Οι τοίχοι του παλατιού ήταν φτιαγμένοι από πυκνό χιόνι, οι πόρτες και τα παράθυρα από κοφτερούς ανέμους. Είχε περισσότερα από εκατό δωμάτια, και το μεγαλύτερο ήταν απέραντο, μίλια ολόκληρα. Όλα τους φωτίζονταν από το υπέρλαμπρο Βόρειο Σέλας, όλα τόσο μεγάλα, τόσο άδεια, τόσο παγερά και τόσο αστραφτερά! Η χαρά ποτέ δεν βασίλεψε σ’ αυτό το μέρος, ούτε μουσική ακούστηκε, ούτε κανείς χόρεψε ποτέ στα άδεια, απέραντα, κρύα και άδεια σαλόνια της Βασίλισσας του Χιονιού.
Τα φώτα του Βορρά έλαμπαν τόσο καθαρά, που εύκολα μπορούσε να διακρίνει κανείς πότε το φώς τους έλαμπε στον ψηλότερο βαθμό και πότε στον χαμηλότερο. Καταμεσής της άδειας κι απέραντης χιονένιας αίθουσας, υπήρχε μια παγωμένη λίμνη, σπασμένη σε χίλια κομμάτια, όμως όλα τα κομμάτια ήταν τόσο ίδια μεταξύ τους, λες και τα είχε φτιάξει κάποιος πονηρός τεχνίτης.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία έκτη

Η γυναίκα από τη Λαπωνία, κι η γυναίκα από τη Φινλανδία. 

Άξαφνα σταμάτησαν μπροστά σ’ ένα μικρό σπίτι, που έμοιαζε άθλιο και ταλαιπωρημένο. Η στέγη ακουμπούσε στο έδαφος, κι η πόρτα ήταν τόσο χαμηλή, που όλοι στην οικογένεια, έπρεπε να σέρνονται πάνω στην κοιλιά τους για να μπουν μέσα ή να βγουν έξω. Στο σπίτι δεν ήτανε κανένας, εκτός από μια γριά γυναίκα από τη Λαπωνία, που μαγείρευε ψάρι στο φως μιας παλιάς λάμπας. Ο Τάρανδος της είπε όλη την ιστορία της Γκέρντα αφού πρώτα είπε όλη τη δική του, που τη θεωρούσε πολύ πιο σημαντική. Η μικρούλα Γκέρντα ήταν τόσο παγωμένη που δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει.

Χριστουγεννιάτικα διηγήματα

Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

1.Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη
2. Στο Χριστό στο Κάστρο
3. Το Xριστόψωμο

Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη 

Στην ταβέρνα του Πατσοπούλου, ενώ ο βορράς εφύσα, και υψηλά εις τα βουνά εχιόνιζεν, ένα πρωί, εμβήκε να πίη ένα ρούμι να ζεσταθή ο μαστρο-Παύλος ο Πισκολέτος, διωγμένος από την γυναίκα του, υβρισμένος από την πενθεράν του, δαρμένος από τον κουνιάδον του,ξορκισμένος από την κυρά-Στρατίναν

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία πέμπτη

Η μικρή λησταρχίνα 

Το ταξίδι τους συνεχίστηκε μέσα από το πυκνό το δάσος, όμως η άμαξα έλαμπε σαν ολόλαμπρος  πυρσός και δεν ήθελε πολύ να θαμπώσει τα μάτια των ληστών, ώσπου δεν άντεξαν άλλο να τη βλέπουν.

« Είναι από χρυσάφι! Είναι από χρυσάφι!» φώναξαν κι όρμησαν καταπάνω της. Άρπαξαν τα άλογα, έριξαν κάτω τους ακόλουθους, τον αμαξά και τους υπηρέτες, και τράβηξαν την μικρούλα Γκέρντα έξω από την άμαξα.

« Τι παχουλή, τι όμορφη που είναι! Πρέπει να είναι ταϊσμένη με καρύδια κι αμύγδαλα,» είπε η μεγάλη λησταρχίνα, που είχε μια μακριά, άθλια γενειάδα και πυκνά φρύδια, που κρέμονταν πάνω από τα μάτια της. « Είναι σαν καλοταϊσμένο αρνάκι! Θα ‘ναι πολύ νόστιμη!» Τράβηξε τότε ένα μαχαίρι, κι η λεπίδα του άστραψε τρομερή.

« Άουτς!» φώναξε άξαφνα η λησταρχίνα, σαν την δάγκωσε στ’ αυτί η μικρή της κόρη, που κρέμονταν στην πλάτη της. Ήταν τόσο άγρια κι ατίθαση αυτή η μικρή, που σχεδόν διασκέδαζε κανείς σαν την έβλεπε. «Παλιόπαιδο!» τσίριξε η μητέρα, κι η απόπειρα να σκοτώσει την Γκέρντα, απόμεινε στη μέση.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία τέταρτη

Ο Πρίγκιπας και η Πριγκίπισσα 

Η Γκέρντα κάθίσε για να ξεκουραστεί και πάλι, όταν είδε, ακριβώς απέναντί της, να καταφθάνει ένα μεγάλο κοράκι πηδώντας πάνω στο άσπρο χιόνι. Κοιτούσε από ώρα την Γκέρντα και κουνούσε το κεφάλι.

« Κρα! Κρά!» είπε. Καλημέρα! Καλημέρα! δηλαδή, μα δεν μπορούσε να το πει καλύτερα. Συμπάθησε πολύ το μικρό κορίτσι και το ρώτησε πού πήγαινε έτσι ολομόναχο. Η Γκέρντα κατάλαβε αρκετά καλά τη λέξη ολομόναχη, κι ένιωσε τη συμπάθειά του. Έτσι, είπε στο Κοράκι όλη την ιστορία της και το ρώτησε μήπως είχε δει κάπου τον Κέι.

Το Κοράκι κούνησε το κεφάλι πολύ σοβαρά και είπε:

« Μπορεί –Μπορεί!»

« Τι; Στ’ αλήθεια νομίζεις πως τον είδες;» φώναξε το μικρό κορίτσι κι αγκάλιασε το Κοράκι, τόσο σφιχτά που κόντεψε να το πεθάνει στα φιλιά.

« Ήρεμα, ήρεμα,» είπε το Κοράκι. « Νομίζω πως ξέρω. Νομίζω πως μπορεί να είναι ο μικρός Κέι. Μα τώρα πια ξέχασε για χάρη της Πριγκίπισσας.»

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία δεύτερη

Για ένα μικρό αγόρι κι ένα μικρό κορίτσι

ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΛΗ, όπου τα σπίτια είναι τόσα πολλά κι οι άνθρωποι ακόμα περισσότεροι, δεν υπάρχει χώρος για να ‘χουν όλοι από έναν μικρό κήπο. Γι’ αυτό, οι περισσότεροι πρέπει να αρκεστούν σε γλάστρες με λουλούδια. Σε μια τέτοια πόλη ζούσανε δύο μικρά παιδιά, που είχαν έναν κήπο κάπως μεγαλύτερο από γλάστρα.

Δεν ήταν αδέρφια, αλλά νοιάζονταν το ένα για το άλλο σα να ήταν. Οι οικογένειές τους ζούσαν σε δύο σοφίτες, η μια ακριβώς απέναντι από την άλλη. Εκεί που συναντιόνταν οι στέγες των δύο σπιτιών, και η υδρορροή για τα βρόχινα νερά έτρεχε σ’ όλο το μήκος τους, υπήρχαν δύο μικρά αντικρινά παράθυρα· και μ’ ένα βήμα πάνω στην υδρορροή μπορούσε να βρεθεί κανείς από το ένα παράθυρο στο άλλο.  

Οι γονείς των παιδιών είχαν τοποθετήσει εκεί μεγάλα ξύλινα κιβώτια και μέσα τους φύτευαν λαχανικά, μα είχαν βάλει ακόμα κι από μια τριανταφυλλιά, που μεγάλωνε κι άνθιζε ολοένα. Έτσι όπως είχαν βάλει τα κιβώτια, από το ένα παράθυρο στο άλλο, έμοιαζαν σαν δύο λουλουδένιοι φράχτες.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία πρώτη:

Που Μιλά για έναν Καθρέφτη και τα Κομμάτια του 

ΛΟΙΠΟΝ, ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ. Όταν φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας, θα ξέρουμε περισσότερα, όμως… ας ξεκινήσουμε καλύτερα.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πονηρό ξωτικό, κι ήταν πράγματι το πιο κακό απ’ όλα τα ξωτικά. Μια μέρα, που είχε μεγάλα κέφια, έφτιαξε έναν καθρέφτη με δυνάμεις μαγικές:
Ό,τι καλό και όμορφο καθρεφτιζόταν μέσα του, έδειχνε κακό και δυστυχισμένο, ενώ ό,τι ήταν άχρηστο κι άσχημο, η ασχήμια του μεγάλωνε.

Τα πιο όμορφα τοπία έμοιαζαν με βραστό σπανάκι μέσα στον καθρέφτη, κι οι ομορφότεροι άνθρωποι έδειχναν  τέρατα ή φαίνονταν να στέκονται ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω. Τα πρόσωπά τους παραμορφώνονταν τόσο πολύ που γίνονταν αγνώριστα, κι αν κάποιος είχε μια κρεατοελιά στη μύτη, να είστε σίγουροι πως θα ‘δειχνε τόσο μεγάλη, που θ’ απλώνονταν σ’ όλη του τη μύτη, μα και το στόμα.

Ένα δέντρο, μια φορά

του Ευγένιου Τριβιζά
Σ᾿ ἕνα ἄχαρο πεζοδρόμιο μιᾶς πολύβουης πολιτείας ἦταν κάποτε ἕνα ἄσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανεὶς δὲν τὸ πρόσεχε. Κανεὶς δὲν τὸ φρόντιζε. Κανεὶς δὲν τοῦ ἔδινε τὴν παραμικρὴ σημασία. Τὰ φύλλα του εἶχαν μαραζώσει, εἶχαν πέσει ἀπὸ καιρὸ κι εἶχε ἀπομείνει γυμνό, σκονισμένο καὶ καχεκτικό.

Το παραμύθι του δέντρου

Λαϊκό παραμύθι από το Ζάλογγο Πρέβεζας - Ήπειρος

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα δέντρο ζούσε στους πρόποδες ενός γυμνού από δέντρα βουνού, του οποίου ονειρευόταν να κατακτήσει την κορυφή. Το δέντρο ήταν νεαρό και ανυπόμονο, γι’ αυτό και απαίτησε από τη γη να το μεταφέρει αμέσως στην κορυφή...
(διαβάστε ολόκληρο το παραμύθι)

Οι έξι κύκνοι

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ που κυνηγούσε στο μεγάλο δάσος, τόσο παθιασμένα κι ανυπόμονα, που κανένας από τους αυλικούς του δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει. Όταν έφτασε το βράδυ, στάθηκε και κοίταξε τριγύρω και κατάλαβε πως είχε χαθεί. Προσπάθησε να βρει το δρόμο, αλλά μάταια. Τότε, είδε μια γερόντισσα με τρεμάμενο κεφάλι να έρχεται προς το μέρος του· ήταν όμως μια μάγισσα.
« Καλή γυναίκα,» της είπε, «μπορείς να μου δείξεις το δρόμο να βγω από το δάσος;»
« Ω, βέβαια, Κύριε Βασιλιά,» απάντησε εκείνη, «Μπορώ να σου δείξω, όμως με έναν όρο, που αν δεν τον εκπληρώσεις δεν θα μπορέσεις να βγεις ποτέ από το δάσος και θα πεθάνεις από την πείνα.»
« Ποιος είναι ο όρος;» ρώτησε ο Βασιλιάς.
« Έχω μια κόρη,» είπε η γερόντισσα, «που είναι όμορφη όσο καμιά άλλη στον κόσμο, και είναι κατάλληλη για να γίνει γυναίκα σου. Αν την κάνεις βασίλισσά σου, θα σου δείξω το δρόμο να βγεις από το δάσος.»

Η κουφοξυλιά

του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ήταν ένα μικρό αγόρι που γύρισε απ’ το σχολείο μ’ ένα καλό κρυολόγημα. Τα πόδια του ήταν μούσκεμα, αν και κανείς δεν κατάλαβε πώς κατάφερε να τα βρέξει μια τόσο στεγνή ημέρα. Η μητέρα του το ξέντυσε, το έβαλε στο κρεβάτι κι έφερε την τσαγιέρα για να του φτιάξει ένα τσάι κουφοξυλιάς. Εκείνη ακριβώς την ώρα, ήρθε ο εύθυμος γέρος άντρας που ζούσε ολομόναχος στη σοφίτα.  Δεν είχε δική του οικογένεια, αγαπούσε όμως πολύ τα παιδιά, και πάντα είχε ένα διασκεδαστικό παραμύθι να τους πει, από τα τόσα πολλά που ήξερε.
« Πιες το τσάι σου τώρα,» είπε η μητέρα του αγοριού, «κι ύστερα, ποιος ξέρει, μπορεί ν’ ακούσεις και ένα παραμύθι.»
« Αν είχα κάποιο καινούργιο να πω,» είπε ο γέρος. « Πώς όμως βράχηκαν τα πόδια του παιδιού;»
« Ποιος ξέρει;» απάντησε η μητέρα.

Οι εφτά λευκές πέτρες

Οι Εφτά Λευκές Πέτρες

της Ευαγγελίας Καρή
ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΚΟΣ, που ζούσε σ’ ένα χωριό ξεχασμένο, σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε ψηλά βουνά, κι η ζωή του κυλούσε μονότονα κι απαράλλαχτα τη μια μέρα με την άλλη. Κάθε μέρα που όργωνε και καλλιεργούσε το μικρό χωράφι του, ξεχνιόταν κάθε τόσο να κοιτάζει τις ψηλές κι απρόσιτες βουνοκορφές που εμπόδιζαν τη ματιά του να φτάσει τη γραμμή του ορίζοντα. Λαχταρούσε όσο τίποτα άλλο να έρθει η μέρα που θα τις διαβεί και θα ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο, να γνωρίσει πολιτείες αλλά και θάλασσες, λίμνες και ποτάμια που έλειπαν από τον τόπο του και δεν τα είχε δει ποτέ.
Ήταν όμως τόσο φτωχός που όλοι τον κορόιδευαν όταν τους μιλούσε για την επιθυμία του, όλοι τον είχαν για ανόητο κι έλεγαν πως οι νεράιδες του δάσους του έχουν πάρει τα μυαλά. Γιατί πως αλλιώς ήταν δυνατό να πιστεύει ότι θα ταξιδέψει μια μέρα όλο τον κόσμο, αυτός, που δεν είχε διόλου πλούτη και παράδες.

Το παλιό σπίτι

του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ήταν ένα παλιό, πολύ παλιό σπίτι, και πρέπει να ‘ταν περίπου τριακοσίων χρονών, αν έκρινε κανείς από την ημερομηνία που ήταν χαραγμένη στη μετόπη του μεγάλου δοκαριού. Πλάι σε τουλίπες και λυκίσκους, ήταν γραμμένοι στίχοι σε γλώσσα παλιότερου καιρού, και πάνω από κάθε παράθυρο, ένα παραμορφωμένο πρόσωπο χαραγμένο. Μεγάλο ύψος χώριζε τους ορόφους, και κάτω από τις μαρκίζες υπήρχε μια μολυβένια υδρορροή με κεφάλι δράκου· το νερό της βροχής θα ‘πρεπε να τρέχει από το στόμα του, αλλά έμοιαζε να τρέχει απ΄ την κοιλιά, μιας κι υπήρχε μια τρύπα στη υδρορροή.

Όλα τα υπόλοιπα σπίτια στο δρόμο ήταν τόσο καινούργια και καθαρά, με μεγάλα παράθυρα και λείους τοίχους, κι εύκολα διέκρινε κανείς, πως σε τίποτα δεν έμοιαζαν με το παλιό σπίτι· και σίγουρα θα σκέφτονταν:

« Πόσο καιρό θα στέκει εδώ στο δρόμο αυτό το παλιό και μαραζωμένο πράγμα, λες κι είναι αξιοθέατο;

Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα

του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ζούσε ένας Αυτοκράτορας που λάτρευε τα καινούργια ρούχα και ξόδευε σ’ αυτά όλα του τα χρήματα. Δεν τον απασχολούσαν διόλου τα στρατεύματά του, ούτε νοιαζόταν αν θα πάει στο θέατρο ή στο κυνήγι, εκτός βέβαια, αν ήταν μια καλή ευκαιρία να επιδείξει τα καινούργια του ενδύματα. Είχε κι από ένα διαφορετικό κοστούμι για κάθε ώρα της ημέρας, και αντί για ό,τι έλεγαν συνήθως για άλλους βασιλιάδες κι αυτοκράτορες, για κείνον λέγαν πάντα «Ο αυτοκράτορας κάθεται στην ντουλάπα του».
Ο καιρός περνούσε χαρούμενα στην μεγάλη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, κι ένα σωρό ξένοι κατέφθαναν κάθε μέρα στην αυλή του παλατιού. Μια μέρα, εμφανίστηκαν δύο πονηροί απατεώνες, λέγοντας πως είναι υφαντές.

Το χρυσό μπαλόνι

της Αθανασίας Γαϊτανίδου
Μα είμαι κι εγώ μπαλόνι όπως εσείς, είπε διστακτικά στα στρόγγυλα μπαλόνια που το κοιτούσαν από ψηλά και γελούσαν μαζί του. Ήταν διαφορετικό από τα άλλα, με ένα σπάνιο, σχεδόν χρυσό χρώμα.

Το χρυσό πουλί

των αδερφών Γκριμ

ΚΑΠΟΤΕ, ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ που είχε έναν πανέμορφο κήπο, και μέσα σ’ αυτόν τον κήπο έστεκε ένα δέντρο με χρυσά μήλα. Τα μήλα αυτά τα μετρούσαν κάθε μέρα, κι έτσι ανακάλυψαν πως ωσότου να ωριμάσουν, κάθε βράδυ χάνονταν κι από ένα. Ο βασιλιάς θύμωσε πολύ σαν το έμαθε και διέταξε τον κηπουρό να παραφυλάξει όλη τη νύχτα κάτω από το δέντρο. Ο κηπουρός έβαλε τον μεγαλύτερο γιό του να φυλάξει, όμως εκείνος αποκοιμήθηκε μόλις η ώρα πήγε δώδεκα, και το άλλο πρωί έλειπε ακόμα ένα μήλο. Ύστερα έβαλε τον δεύτερο γιό του να παραφυλάξει, όμως τον πήρε και κείνον ο ύπνος σαν έφτασαν τα μεσάνυχτα, και το πρωί έλειπε πάλι ένα μήλο. Τότε, ο τρίτος γιός προσφέρθηκε να φυλάξει κι αυτός το δέντρο, αλλά ο κηπουρός δεν τον άφηνε, από φόβο μη του συμβεί κάποιο κακό. Στο τέλος όμως συμφώνησε, κι ο νεαρός άνδρας κάθισε τη νύχτα κάτω από το δέντρο. Καθώς το ρολόι χτυπούσε δώδεκα, άκουσε ένα θρόισμα στον αέρα, κι είδε να καταφτάνει ένα ολόχρυσο πουλί.

Ο πρίγκιπας βάτραχος

ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙΡΟ, όταν οι ευχές βοηθούσαν ακόμα στις δύσκολες περιστάσεις, ζούσε ένας βασιλιάς. Όλες oι θυγατέρες του ήταν πανέμορφες, η μικρότερη όμως ήταν τόσο όμορφη, ώστε ακόμακι ο ήλιος, που τόσα έχουν δει τα μάτια του, τη θαύμαζε κάθε φορά που αντίκριζε το πρόσωπό της. Κοντά στον πύργο του βασιλιά ήταν ένα μεγάλο και σκοτεινό δάσος. Και μέσα στο δάσος, κάτω από μια γέρικη φλαμουριά, ανάβλυζε μια πηγή, τις πολύ ζεστές μέρες λοιπόν η κόρη του βασιλιά πήγαινε στο δάσος και καθόταν να δρο­σιστεί πλάι στα νερά της.Και για να περνάει την ώρα
της, είχε ένα χρυσό τόπι, που το πετούσε ψηλά και τό 'πιανε πάλι. Το τόπι αυτό ήταν το πιο αγαπημένο της παιχνίδι.