Ο μολυβένιος στρατιώτης

Ο μολυβένιος στρατιώτης, του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, αφήγηση Μάρθα Βούρτση

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία έβδομη

Τι συνέβη στο παλάτι της Βασίλισσας του Χιονιού, και τι έγινε μετά. 

Οι τοίχοι του παλατιού ήταν φτιαγμένοι από πυκνό χιόνι, οι πόρτες και τα παράθυρα από κοφτερούς ανέμους. Είχε περισσότερα από εκατό δωμάτια, και το μεγαλύτερο ήταν απέραντο, μίλια ολόκληρα. Όλα τους φωτίζονταν από το υπέρλαμπρο Βόρειο Σέλας, όλα τόσο μεγάλα, τόσο άδεια, τόσο παγερά και τόσο αστραφτερά! Η χαρά ποτέ δεν βασίλεψε σ’ αυτό το μέρος, ούτε μουσική ακούστηκε, ούτε κανείς χόρεψε ποτέ στα άδεια, απέραντα, κρύα και άδεια σαλόνια της Βασίλισσας του Χιονιού.
Τα φώτα του Βορρά έλαμπαν τόσο καθαρά, που εύκολα μπορούσε να διακρίνει κανείς πότε το φώς τους έλαμπε στον ψηλότερο βαθμό και πότε στον χαμηλότερο. Καταμεσής της άδειας κι απέραντης χιονένιας αίθουσας, υπήρχε μια παγωμένη λίμνη, σπασμένη σε χίλια κομμάτια, όμως όλα τα κομμάτια ήταν τόσο ίδια μεταξύ τους, λες και τα είχε φτιάξει κάποιος πονηρός τεχνίτης.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία έκτη

Η γυναίκα από τη Λαπωνία, κι η γυναίκα από τη Φινλανδία. 

Άξαφνα σταμάτησαν μπροστά σ’ ένα μικρό σπίτι, που έμοιαζε άθλιο και ταλαιπωρημένο. Η στέγη ακουμπούσε στο έδαφος, κι η πόρτα ήταν τόσο χαμηλή, που όλοι στην οικογένεια, έπρεπε να σέρνονται πάνω στην κοιλιά τους για να μπουν μέσα ή να βγουν έξω. Στο σπίτι δεν ήτανε κανένας, εκτός από μια γριά γυναίκα από τη Λαπωνία, που μαγείρευε ψάρι στο φως μιας παλιάς λάμπας. Ο Τάρανδος της είπε όλη την ιστορία της Γκέρντα αφού πρώτα είπε όλη τη δική του, που τη θεωρούσε πολύ πιο σημαντική. Η μικρούλα Γκέρντα ήταν τόσο παγωμένη που δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία πέμπτη

Η μικρή λησταρχίνα 

Το ταξίδι τους συνεχίστηκε μέσα από το πυκνό το δάσος, όμως η άμαξα έλαμπε σαν ολόλαμπρος  πυρσός και δεν ήθελε πολύ να θαμπώσει τα μάτια των ληστών, ώσπου δεν άντεξαν άλλο να τη βλέπουν.

« Είναι από χρυσάφι! Είναι από χρυσάφι!» φώναξαν κι όρμησαν καταπάνω της. Άρπαξαν τα άλογα, έριξαν κάτω τους ακόλουθους, τον αμαξά και τους υπηρέτες, και τράβηξαν την μικρούλα Γκέρντα έξω από την άμαξα.

« Τι παχουλή, τι όμορφη που είναι! Πρέπει να είναι ταϊσμένη με καρύδια κι αμύγδαλα,» είπε η μεγάλη λησταρχίνα, που είχε μια μακριά, άθλια γενειάδα και πυκνά φρύδια, που κρέμονταν πάνω από τα μάτια της. « Είναι σαν καλοταϊσμένο αρνάκι! Θα ‘ναι πολύ νόστιμη!» Τράβηξε τότε ένα μαχαίρι, κι η λεπίδα του άστραψε τρομερή.

« Άουτς!» φώναξε άξαφνα η λησταρχίνα, σαν την δάγκωσε στ’ αυτί η μικρή της κόρη, που κρέμονταν στην πλάτη της. Ήταν τόσο άγρια κι ατίθαση αυτή η μικρή, που σχεδόν διασκέδαζε κανείς σαν την έβλεπε. «Παλιόπαιδο!» τσίριξε η μητέρα, κι η απόπειρα να σκοτώσει την Γκέρντα, απόμεινε στη μέση.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία τέταρτη

Ο Πρίγκιπας και η Πριγκίπισσα 

Η Γκέρντα κάθίσε για να ξεκουραστεί και πάλι, όταν είδε, ακριβώς απέναντί της, να καταφθάνει ένα μεγάλο κοράκι πηδώντας πάνω στο άσπρο χιόνι. Κοιτούσε από ώρα την Γκέρντα και κουνούσε το κεφάλι.

« Κρα! Κρά!» είπε. Καλημέρα! Καλημέρα! δηλαδή, μα δεν μπορούσε να το πει καλύτερα. Συμπάθησε πολύ το μικρό κορίτσι και το ρώτησε πού πήγαινε έτσι ολομόναχο. Η Γκέρντα κατάλαβε αρκετά καλά τη λέξη ολομόναχη, κι ένιωσε τη συμπάθειά του. Έτσι, είπε στο Κοράκι όλη την ιστορία της και το ρώτησε μήπως είχε δει κάπου τον Κέι.

Το Κοράκι κούνησε το κεφάλι πολύ σοβαρά και είπε:

« Μπορεί –Μπορεί!»

« Τι; Στ’ αλήθεια νομίζεις πως τον είδες;» φώναξε το μικρό κορίτσι κι αγκάλιασε το Κοράκι, τόσο σφιχτά που κόντεψε να το πεθάνει στα φιλιά.

« Ήρεμα, ήρεμα,» είπε το Κοράκι. « Νομίζω πως ξέρω. Νομίζω πως μπορεί να είναι ο μικρός Κέι. Μα τώρα πια ξέχασε για χάρη της Πριγκίπισσας.»

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία τρίτη

Για τον κήπο με τα λουλούδια της Γερόντισσας, που ήξερε από μάγια.

Τι απέγινε όμως η μικρή Γκέρντα από τότε που ο Κέι δεν ξαναγύρισε στο σπίτι; Πού μπορούσε να ‘χε πάει; Κανένας δεν ήξερε, κανένας δεν μπορούσε να δώσει μια πληροφορία. Το μόνο που γνώριζαν τα υπόλοιπα αγόρια, ήταν πως τον είδαν να δένει το έλκηθρό του πάνω σ’ ένα άλλο, μεγαλύτερο και θαυμαστό, που τον οδήγησε στο δρόμο και έξω από την πόλη. Κανείς δεν ήξερε πού βρισκόταν πια.
Όλοι έκλαψαν πολύ από τη λύπη τους, κι η μικρή Γκέρντα έκλαψε πικρά πολύ, ώσπου στο τέλος, πίστεψε πως πρέπει να ‘χει πια πεθάνει και πως είχε μάλλον πνιγεί στο ποτάμι που κυλούσε κοντά στην πόλη. Ω! Τι ατέλειωτα και μελαγχολικά βράδια ήταν εκείνα!

Κάποτε, ήρθε η Άνοιξη με τη ζεστή λιακάδα της.

« Ο Κέι πέθανε και πάει!» είπε η μικρή Γκέρντα.

« Δεν το πιστεύω αυτό,» είπε τότε η λιακάδα.

« Ο Κέι πέθανε και πάει!» είπε η Γκέρντα στα χελιδόνια.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία δεύτερη

Για ένα μικρό αγόρι κι ένα μικρό κορίτσι

ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΛΗ, όπου τα σπίτια είναι τόσα πολλά κι οι άνθρωποι ακόμα περισσότεροι, δεν υπάρχει χώρος για να ‘χουν όλοι από έναν μικρό κήπο. Γι’ αυτό, οι περισσότεροι πρέπει να αρκεστούν σε γλάστρες με λουλούδια. Σε μια τέτοια πόλη ζούσανε δύο μικρά παιδιά, που είχαν έναν κήπο κάπως μεγαλύτερο από γλάστρα.

Δεν ήταν αδέρφια, αλλά νοιάζονταν το ένα για το άλλο σα να ήταν. Οι οικογένειές τους ζούσαν σε δύο σοφίτες, η μια ακριβώς απέναντι από την άλλη. Εκεί που συναντιόνταν οι στέγες των δύο σπιτιών, και η υδρορροή για τα βρόχινα νερά έτρεχε σ’ όλο το μήκος τους, υπήρχαν δύο μικρά αντικρινά παράθυρα· και μ’ ένα βήμα πάνω στην υδρορροή μπορούσε να βρεθεί κανείς από το ένα παράθυρο στο άλλο.  

Οι γονείς των παιδιών είχαν τοποθετήσει εκεί μεγάλα ξύλινα κιβώτια και μέσα τους φύτευαν λαχανικά, μα είχαν βάλει ακόμα κι από μια τριανταφυλλιά, που μεγάλωνε κι άνθιζε ολοένα. Έτσι όπως είχαν βάλει τα κιβώτια, από το ένα παράθυρο στο άλλο, έμοιαζαν σαν δύο λουλουδένιοι φράχτες.

Η Βασίλισσα του Χιονιού - Ιστορία πρώτη:

Που Μιλά για έναν Καθρέφτη και τα Κομμάτια του 

ΛΟΙΠΟΝ, ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ. Όταν φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας, θα ξέρουμε περισσότερα, όμως… ας ξεκινήσουμε καλύτερα.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πονηρό ξωτικό, κι ήταν πράγματι το πιο κακό απ’ όλα τα ξωτικά. Μια μέρα, που είχε μεγάλα κέφια, έφτιαξε έναν καθρέφτη με δυνάμεις μαγικές:
Ό,τι καλό και όμορφο καθρεφτιζόταν μέσα του, έδειχνε κακό και δυστυχισμένο, ενώ ό,τι ήταν άχρηστο κι άσχημο, η ασχήμια του μεγάλωνε.

Τα πιο όμορφα τοπία έμοιαζαν με βραστό σπανάκι μέσα στον καθρέφτη, κι οι ομορφότεροι άνθρωποι έδειχναν  τέρατα ή φαίνονταν να στέκονται ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω. Τα πρόσωπά τους παραμορφώνονταν τόσο πολύ που γίνονταν αγνώριστα, κι αν κάποιος είχε μια κρεατοελιά στη μύτη, να είστε σίγουροι πως θα ‘δειχνε τόσο μεγάλη, που θ’ απλώνονταν σ’ όλη του τη μύτη, μα και το στόμα.

Η κουφοξυλιά

του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ήταν ένα μικρό αγόρι που γύρισε απ’ το σχολείο μ’ ένα καλό κρυολόγημα. Τα πόδια του ήταν μούσκεμα, αν και κανείς δεν κατάλαβε πώς κατάφερε να τα βρέξει μια τόσο στεγνή ημέρα. Η μητέρα του το ξέντυσε, το έβαλε στο κρεβάτι κι έφερε την τσαγιέρα για να του φτιάξει ένα τσάι κουφοξυλιάς. Εκείνη ακριβώς την ώρα, ήρθε ο εύθυμος γέρος άντρας που ζούσε ολομόναχος στη σοφίτα.  Δεν είχε δική του οικογένεια, αγαπούσε όμως πολύ τα παιδιά, και πάντα είχε ένα διασκεδαστικό παραμύθι να τους πει, από τα τόσα πολλά που ήξερε.
« Πιες το τσάι σου τώρα,» είπε η μητέρα του αγοριού, «κι ύστερα, ποιος ξέρει, μπορεί ν’ ακούσεις και ένα παραμύθι.»
« Αν είχα κάποιο καινούργιο να πω,» είπε ο γέρος. « Πώς όμως βράχηκαν τα πόδια του παιδιού;»
« Ποιος ξέρει;» απάντησε η μητέρα.

Το αηδόνι του αυτοκράτορα

"Το αηδόνι του αυτοκράτορα" του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Το παλιό σπίτι

του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ήταν ένα παλιό, πολύ παλιό σπίτι, και πρέπει να ‘ταν περίπου τριακοσίων χρονών, αν έκρινε κανείς από την ημερομηνία που ήταν χαραγμένη στη μετόπη του μεγάλου δοκαριού. Πλάι σε τουλίπες και λυκίσκους, ήταν γραμμένοι στίχοι σε γλώσσα παλιότερου καιρού, και πάνω από κάθε παράθυρο, ένα παραμορφωμένο πρόσωπο χαραγμένο. Μεγάλο ύψος χώριζε τους ορόφους, και κάτω από τις μαρκίζες υπήρχε μια μολυβένια υδρορροή με κεφάλι δράκου· το νερό της βροχής θα ‘πρεπε να τρέχει από το στόμα του, αλλά έμοιαζε να τρέχει απ΄ την κοιλιά, μιας κι υπήρχε μια τρύπα στη υδρορροή.

Όλα τα υπόλοιπα σπίτια στο δρόμο ήταν τόσο καινούργια και καθαρά, με μεγάλα παράθυρα και λείους τοίχους, κι εύκολα διέκρινε κανείς, πως σε τίποτα δεν έμοιαζαν με το παλιό σπίτι· και σίγουρα θα σκέφτονταν:

« Πόσο καιρό θα στέκει εδώ στο δρόμο αυτό το παλιό και μαραζωμένο πράγμα, λες κι είναι αξιοθέατο;

Το σπαρματσέτο

Το κερί που καίγεται φωτίζοντας τον κόσμο: «Αν δεν καώ εγώ. Αν δεν καείς εσύ. Αν δεν καούμε εμείς Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη», όπως γράφει κι ο άλλος αγαπημένος ποιητής και παραμυθάς Ναζίμ Χικμέτ.

Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα

του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ζούσε ένας Αυτοκράτορας που λάτρευε τα καινούργια ρούχα και ξόδευε σ’ αυτά όλα του τα χρήματα. Δεν τον απασχολούσαν διόλου τα στρατεύματά του, ούτε νοιαζόταν αν θα πάει στο θέατρο ή στο κυνήγι, εκτός βέβαια, αν ήταν μια καλή ευκαιρία να επιδείξει τα καινούργια του ενδύματα. Είχε κι από ένα διαφορετικό κοστούμι για κάθε ώρα της ημέρας, και αντί για ό,τι έλεγαν συνήθως για άλλους βασιλιάδες κι αυτοκράτορες, για κείνον λέγαν πάντα «Ο αυτοκράτορας κάθεται στην ντουλάπα του».
Ο καιρός περνούσε χαρούμενα στην μεγάλη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, κι ένα σωρό ξένοι κατέφθαναν κάθε μέρα στην αυλή του παλατιού. Μια μέρα, εμφανίστηκαν δύο πονηροί απατεώνες, λέγοντας πως είναι υφαντές.

Η πριγκίπισσα και το ρεβύθι

Η πριγκίπισσα και το ρεβύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.